زهرا نژادبهرام، عضو پیشین شورای شهر تهران، در واکنش به لغو کنسرت رایگان همایون شجریان گفت این موضوع را میتوان از دو زاویه دید: شهری و سیاسی.
به گفته او، خیابان زمانی معنا پیدا میکند که مردم در آن حضور داشته باشند. خیابانها بخشی از خاطره جمعی و هویت یک شهر هستند و برگزاری رویدادهایی مثل کنسرت یا همایش در فضای باز، فرصتی برای تقویت نشاط، امید و بازآفرینی این هویت جمعی فراهم میکند. چنین برنامههایی بستری برای گفتوگو و هماندیشی مردم درباره آینده مشترکشان ایجاد میکند؛ همانطور که در گذشته، رویدادهایی مانند اجرای ارکستر سمفونیک در میدان آزادی، به خاطرهای ماندگار برای شهر تبدیل شد. خیابان، محل زندگی همه اقشار جامعه است و برگزاری رویدادهای فرهنگی در آن، دعوتی عمومی برای حضور همه مردم محسوب میشود. بنابراین بستن خیابان به روی مردم در چنین موقعیتهایی، بیتوجهی به همین اصل است.
او تأکید کرد لغو این کنسرت، بیش از آنکه به خواننده یا دولت آسیب بزند، نوعی قدرتنمایی در برابر جامعه بود. در شرایط سخت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، انتظار میرود با مردم برخوردی شایستهتر شود. این اتفاق همچنین ضعف هماهنگی در دولت را نشان داد؛ دولتی که حتی با وجود حمایت شهردار تهران و رئیس صداوسیما از این برنامه، نتوانست تصمیم خود را عملی کند.
نژادبهرام افزود: اگر شهردار تهران عضو هیئت دولت است، باید به تصمیمات آن پایبند باشد و در غیر این صورت تکلیف خود را روشن کند. بیاعتنایی به مصوبات دولت، به ساختار سیاسی کشور آسیب میزند. وزیر کشور هم باید موضع شفافتری داشته باشد؛ چرا برای مراسم مذهبی امکانات امنیتی فراهم میشود، اما برای یک کنسرت چنین امکانی وجود ندارد؟ این رفتار بیش از هر چیز نشانه زورآزمایی قدرت است.
او در پایان گفت: ابتکارهایی از این دست میتواند به انسجام ملی کمک کند، اما متأسفانه در حالی که رسانههای مخالف خارج از کشور با برگزاری این کنسرت مخالفت کردند، برخی جریانهای داخلی هم عملاً با آنها همصدا شدند؛ رفتاری که نه در شأن مردم تهران است و نه در شأن مردم ایران.
