مسئله «نفوذ» سالهاست بهعنوان یکی از جدیترین تهدیدات امنیت ملی مطرح است، اما رخدادهای جنگ ۱۲ روزه نشان داد ابعاد آن بسیار گستردهتر و خطرناکتر از تصور گذشته است. علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، اخیراً هشدار داده که «مسئله نفوذ بسیار جدی است»؛ هشداری که اکنون شواهد عینی آن در لایههای مدیریتی و مراکز حساس کشور آشکار شده است.
گزارشها حاکی از آن است که نفوذ دیگر یک هشدار صرف سیاسی نیست، بلکه به معضلی واقعی و پرهزینه برای امنیت ملی بدل شده است. تجربه جنگ اخیر ثابت کرد که اگر سازوکارهای پیشگیرانه و مقابلهای جدی اتخاذ نشود، تهدید از مرزها فراتر رفته و به عمق ساختارهای مدیریتی نفوذ خواهد کرد.
ناصر ایمانی، فعال سیاسی اصولگرا، با اشاره به نبود اطلاعات دقیق درباره زمان آغاز این نفوذ، عواملی چون بیتوجهی نهادهای نظارتی و کماهمیت دانستن مسائل امنیتی از سوی برخی ارکان حکومتی را زمینهساز گسترش آن دانست. به گفته او، دیدگاهی که امنیت را در اولویت نمیداند و تمرکز را صرفاً بر توسعه اقتصادی و سیاسی میگذارد، با واقعیت ژئوپولیتیکی ایران سازگار نیست.
ایمانی تأکید کرد که نفوذ در همه ارکان کشور وجود دارد؛ از مراکز نظامی و هستهای که آثار آن سریعتر نمایان میشود، تا حوزههای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی که شناسایی آن دشوارتر است. او هشدار داد که تحریک سیاسیون به اقدامات ضد منافع ملی یا ارائه آدرسهای غلط سیاسی نیز میتواند جلوهای از نفوذ باشد.
به گفته او، در جنگ ۱۲ روزه حتی سطوح بالای فرماندهی هدف قرار گرفتند و ترور شهید فخریزاده نمونهای از عملیات پیچیده و مدرن دشمن بود که باید زنگ خطر را به صدا درمیآورد. با این حال، اقدام مؤثری برای شناسایی منشأ نفوذ انجام نشده است.
ایمانی با اشاره به تجربه کشورهایی مانند رژیم صهیونیستی، اردن و مصر که امنیت را در صدر اولویتهای خود قرار دادهاند، تأکید کرد که ایران نیز باید استراتژی امنیتی روشنی داشته باشد. او گفت این موضوع ارتباطی با محدود کردن آزادی بیان ندارد، بلکه به معنای حفاظت از ساختارها و جلوگیری از نفوذ است.
وی در پایان هشدار داد که بیتوجهی به امنیت، بهویژه در شرایط منطقهای حساس، میتواند کشور را با خطرات جدی و حتی تجزیه مواجه کند. به باور او، امنیت باید در عمل جایگاه ویژهای در اداره کشور داشته باشد و برنامهریزی دقیق برای مقابله با نفوذ، ضرورتی انکارناپذیر است.
